108. ถ้าท่านเห็นแก่ธรรม ก็จะไม่เห็นแก่ตน, ถ้าเห็นแต่ตน ก็จะไม่เห็นแก่ธรรม
ธรรมะข้อนี้ของ ท่านพุทธทาสภิกขุ สอนเรื่องการลดละ "ตัวกู ของกู" (อัตตา) สรุปใจความสั้นๆ ได้ว่า:
เห็นแก่ธรรม: คือการยึดถือความถูกต้อง ความจริง และประโยชน์ส่วนรวมเป็นที่ตั้ง เมื่อเอาธรรมะนำหน้า ความเห็นแก่ตัวจะหายไปเอง
เห็นแก่ตน: คือการเอาความต้องการและกิเลสของตัวเองเป็นใหญ่ เมื่อใจหมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเอง ก็จะมองไม่เห็นความจริงหรือความถูกต้อง (ธรรม)
พูดง่ายๆ คือ "ธรรม" กับ "ตัวตน" มักสวนทางกัน ถ้าเราเลือกอย่างหนึ่ง อีกอย่างหนึ่งจะเลือนหายไป
