75. สิ่งที่หลอกลวงเราที่สุด ก็คือสิ่งที่เราเรียกชื่อมันว่า “ความสุข”
วาทะนี้ของ ท่านพุทธทาสภิกขุ มุ่งเน้นให้เราย้อนกลับมาพิจารณาธรรมชาติของ "ความสุข" ที่เราวิ่งตามกันอยู่ โดยท่านมักขยายความในประเด็นหลักๆ ดังนี้
ความสุขคือเหยื่อล่อ: ท่านเปรียบความสุขทางโลกเหมือน "เบ็ดที่เกี่ยวเหยื่อ" เมื่อเราตะครุบความสุข เราก็มักจะติดเบ็ดของความทุกข์หรือความกังวลที่จะสูญเสียมันไปพ่วงมาด้วยเสมอ
ความสุขเป็นของร้อน: ในทางธรรม ความสุขมักมาพร้อมกับการปรุงแต่ง (สังขาร) ซึ่งมีลักษณะไม่คงที่ (อนิจจัง) ยิ่งเรายึดติดว่ามันคือ "ของเรา" มากเท่าไหร่ เมื่อมันจางหายไป เรายิ่งเป็นทุกข์มากเท่านั้น
ความสุข VS ความสงบ: ท่านพุทธทาสมักสอนให้เราแสวงหา "ความว่าง" หรือ "ความสงบ" (ปัสสัทธิ) มากกว่าความสุขแบบตื่นเต้นเร้าใจ เพราะความสงบเป็นสภาวะที่อยู่เหนือการปรุงแต่งและหลอกลวง
สรุปสั้นๆ คือ ท่านต้องการเตือนว่าสิ่งที่เราเรียกว่าความสุขนั้นมักจะเป็นเพียง "ความทุกข์ที่ยังไม่แสดงตัว" หรือความทุกข์ที่ดูประณีตขึ้นจนเรามองไม่ออกนั่นเอง
