นิพพานเปรียบเสมือนของได้เปล่าเมื่อสลัด "ตัวกู-ของกู" ออกไปได้หมดสิ้น เพราะเมื่อไม่มีอุปาทานความยึดมั่นถือมั่น กิเลสและความทุกข์ก็ดับลงโดยสิ้นเชิง ไม่ต้องหาบหิ้วหอบอะไรอีกต่อไป นั่นคือสภาวะที่จิตว่างจากกิเลส ซึ่งเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดโดยไม่ต้องซื้อหา
ประเด็นสำคัญเกี่ยวกับนิพพานและการสลัดตัวกู:
นิพพานคือการปล่อยวาง: เมื่อสลัด "ตัวกู-ของกู" หรือ อุปธิทั้งปวง ออกได้เมื่อไร ก็เป็นนิพพานเมื่อนั้น
ไม่มีสิ่งใดให้หอบ: นิพพานไม่ใช่สิ่งของที่ต้องไปแสวงหา หรือแบกรับเอาไว้ แต่เป็นการว่างจากการยึดถือ
ไม่ใช่สถานที่: นิพพานไม่ใช่เมืองแก้วหรือสถานที่ แต่คือภาวะที่จิตเย็นและดับกิเลส
ว่างแบบไม่อสูญ: เป็นการดับกิเลสที่ยึดติด ไม่ใช่การดับสูญแบบหายไปเลย
สรุปคือ นิพพานคือสภาวะที่จิตบริสุทธิ์ พ้นจากการปรุงแต่ง ไม่มีความเห็นแก่ตัวเหลืออยู่ ซึ่งเกิดได้จากการปฏิบัติจนสลัดความยึดมั่นใน "ตัวกู" ออกไปนั่นเอง
