104. ถ้าท่านเห็นแก่กิน ไม่เท่าไรท่านก็จะไม่มีอะไรจะกิน

 104. ถ้าท่านเห็นแก่กิน ไม่เท่าไรท่านก็จะไม่มีอะไรจะกิน

คำสอนนี้ของท่านพุทธทาสภิกขุเตือนสติเรื่องความมักมาก ความเห็นแก่ตัว และความประมาทในการใช้ชีวิต หากมุ่งแต่จะกอบโกย เสพสุข หรือเห็นแก่กินจนเกินพอดี สุดท้ายกิเลสจะนำพาไปสู่ความสิ้นเนื้อประดาตัว ไม่มีเหลือแม้กระทั่งสิ่งที่จำเป็นในการดำรงชีวิตในระยะยาว เป็นการเน้นหลักความพอเพียงและการมีเหตุผล 

คำคมนี้ของ ท่านพุทธทาสภิกขุ เป็นการเตือนสติเรื่องความพอดีและการรู้จักยับยั้งชั่งใจครับ โดยมีความหมายแฝงที่ลึกซึ้งดังนี้:

ทางกายภาพ: หากเราใช้จ่ายไปกับการปรนเปรอความอยาก (การกิน/การเสพ) จนเกินตัว ไม่ช้าทรัพย์สินที่มีก็จะหมดไปจนไม่เหลืออะไรให้กินจริงๆ

ทางจิตวิญญาณ: การปล่อยให้กิเลสหรือ "ความเห็นแก่กิน" ครอบงำ จะทำให้เราสูญเสียสติปัญญาและคุณธรรม ซึ่งเป็น "อาหารสมองและอาหารใจ" จนกลายเป็นคนหิวโหยทางจิตวิญญาณอยู่ตลอดเวลา

สรุปสั้นๆ คือ "ความโลภในวันนี้ คือความขาดแคลนในวันหน้า" นั่นเอง